Patiëntverhalen
Ik ben Natascha (naam en foto gefingeerd vanwege de privacy). Moeder van twee jonge kinderen. Ik heb al 20 jaar fibromyalgie. Eerst ging ik naar de fysio in het dorp. Ik heb ook nog een tijdje bij een manueel therapeut en een osteopaat gelopen. De pijn in mijn hele rug en nek werd desondanks alleen maar erger. Of ze het nou masseerden, kraakten of via mijn organen probeerden te behandelen, niets hielp.
Uiteindelijk kwam ik bij een andere fysiotherapeute. Met haar kwam ik in gesprek over de spanningen in mijn leven. De zorgen over mijn kinderen en mijn pogingen alle ballen hoog te houden. De ruzies thuis, mijn angst dat het uit ging lopen op een scheiding. Enkele levenservaringen die mogelijk mij nog bezig hielden, benoemde ik ook en mijn altijd maar opgejaagde gevoel.
Mijn therapeute adviseerde mijn vervolgens mee te gaan doen aan een multidisciplinair programma voor chronische pijn.
Ik vond het traject zwaar maar gaandeweg leerde ik mijn leven anders in te richten en zo het beter aan te kunnen. Er is meer harmonie thuis en ik heb niet meer de heftige pijnen van vroeger. Nu heb ik soms nog klachten maar de diepe dalen kom ik niet meer in. Ik doe ook mee aan een beweeggroep voor dames in mijn leeftijd en heb daar nieuwe vriendschappen gekregen. Het traject loste niet alles op maar ik kan het toch ieder van harte aanbevelen.
Ik ben Mireille, 56 jaar (naam en foto gefingeerd vanwege de privacy). Getrouwd en moeder van 3 volwassen kinderen. Ik heb al meer dan 25 jaar nek-schouderklachten. Ik heb allerlei therapeuten bezocht, zoals acupuncturist, chiropraxist, orthomoleculaire geneeskundige, orthomanueel arts, dry needling therapeut, fysiotherapeut en mensedieck. Soms ging het iets beter, maar altijd kwam de pijn weer heftig terug en nooit ging het weg. Uiteindelijk werd ik naar GGZ gestuurd omdat het 'tussen mijn oren' zou zitten. Ik voelde me onbegrepen en wilde opnieuw naar een specialist ondanks dat er al meerdere scans waren gedaan.
Uiteindelijk werd mij geadviseerd toch maar een multidisciplinair programma rondom chronische pijn te volgen. Ik hoorde daar veel dingen die nog niemand met ooit had verteld. Dat de pijn niet psychisch is maar uit mijn hersenen/brein zou komen die pijn blijft signaleren, over hoe mijn slechte slapen de klachten mede in stand kon houden en dat bewegen mijn lijf niet verder kapot maakt.
Ik ben altijd bezig maar werd wel steeds banger voor 'verkeerde bewegingen', boodschappen tillen en tuinieren. Ik wilde zo graag weer met vriendinnen op pad kunnen zonder af te moeten zeggen door de pijn.
Ik heb een pijnprogramma gevolgd en heb nu alleen nog aan het eind van de dag een zeurend gevoel in mijn nek. Overdag kan ik alles doen, zelfs tuinieren doe ik 's zomers weer 1 uur per dag. Ik had gewild dat iemand me jaren geleden verteld had over multidisciplinaire chronische pijnrevalidatie en mij inzicht had gegeven welke factoren bij mij de pijn beïnvloeden maar ook wat ik zelf kan doen bij toename van pijn. Ik kijk tevreden terug.
